Sunday, November 11, 2007

...γενικοτερα ¨αποδοχ稨

Τα λεμε και τα ξαναλεμε με τη Μαριλενα και αμπελοφιλοσοφουμε οχι τοσο για την εννοια της "αποδοχης" αλλα κυριως για το αν ειμαστε ετοιμοι/ες να δεχτουμε οτι ολα τα προβληματα μας και η επιλυση τους ειναι θεμα "αποδοχης" τους ή μη "αποδοχης" τους.

- Αποδεχομαι οτι καθε διαφωνια εχει παντα δυο οψεις, τη δικη μου και αυτη του αλλου,
- Αποδεχομαι o,τι δεν μπορω να αλλαξω καποια πραγματα με κανεναν τροπο
- Αποδεχομαι οτι το Σκοπιανο ειναι τελειωμενη υποθεση,
- Αποδεχομαι οτι στη χωρα μας κυριαρχο κομμα ειναι Β.Κ.Ε (Βισματικον Κομμα Ελλαδος).
- Αποδεχομαι οτι ...ενιοτε χρειαζομαι ψυχιατρικη βοηθεια.
- Αποδεχομαι ενα σωρο πραγματα που δεν εχω το χρονο να απαρριθμισω τωρα .

Υπαρχουν πολλα ομως που δεν αποδεχομαι και που αντι να κατσω τωρα και να τα αναλυσω ,λεω να αναδημοσιευσω και παλι ενα παλιοτερο μου κειμενο που το πρωτοδημοσιευσα πριν απο ενα χρονο περιπου σε καποιο φορουμ που αφορα ατομα με ειδικες αναγκες.Πρεπει συχνα-πυκνα να ερχομαι αντιμετωπη με τα λαθη μου,να βλεπω τις ..μουντζες που εχω δωσει στον εαυτο μου παλιοτερα ....και να μαθαινω απο αυτο.

...περι "αποδοχης" ο λογος λοιπον και οποιαδηποτε συμβουλη ,καλοδεχουμενη.

<< ΚΟΙΤΩΝΤΑΣ ΣΤΟΝ ΚΑΘΡΕΦΤΗ >>

Θυμάμαι, πριν από χρόνια, όταν ακόμα ήμουν φοιτήτρια, που θέλησα κάποιο Σαββατοκύριακο να φωνάξω τη παρέα μου στο σπίτι για να ψήσουμε στην αυλή. Ήταν προγραμματισμένο να λείπουν οι γονείς μου και έτσι θα είχα το σπίτι στη διάθεση μου. Δυστυχώς όμως κάτι προέκυψε και ματαίωσαν το ταξίδι τους, όποτε και έμειναν τελικά στο σπίτι. Αν και ήταν διατεθειμένοι να μη μας ενοχλήσουν όπως έλεγαν, τελικά κατάφεραν να ενοχλήσουν τουλάχιστον εμένα.

«Τα "γιατί" που 'μείναν πίσω,
ρίζες 'βάλαν μέσα στα όνειρα μου,
οποίο μέλλον και να ζήσω,
πάντα βρίσκω παρελθόν μπροστά μου,
κι όλα αυτά που φοβάμαι,
όλα αυτά που φοβάμαι είναι ακόμα εδώ...»
--"Όλα αυτά που φοβάμαι", Α. Πρωτοψάλτη



Το πρωινο εκεινης της Κυριακης, αρχισαν ενας ενας να καταφθανουν τα παιδια της παρεας. Οι γονεις μου δεν ειχαν κανει ακομα την εμφανιση τους παρα πολυ αργοτερα. Περνουσαμε μια χαρα μεχρι που καποια στιγμη κατεβηκαν κατω για να χαιρετισουν. Ο πατερας μου οταν καταλαβε οτι καποιο απο τα παιδια της παρεας ηταν ομοφυλοφιλος, εχασε το χαμογελο του, σοβαρεψε αποτομα, απεφευγε ακομα και να τον κοιταει και με μια δικαιολογια που του ηρθε στο μυαλο εκεινη τη στιγμη, εγινε καπνος.

Για αυτον ηταν κατι το «διαφορετικο» ενω για μενα, απλως ενας φιλος. Για αυτον ηταν ενας εισβολεας που "ταρακουνουσε τα λιμναζοντα νερα του σπιτιου του", ενω για μενα ενα πολυ ενδιαφερον ατομο, καλλιεργημενο, με αποψη και θετικη ενεργεια.

Αν και ζουσαμε στο ιδιο σπιτι, ειχαμε τοσο διαφορετικη αντιληψη. Αυτος εβλεπε μονο τη ταμπελα "ομοφυλοφιλος" ενω εγω εβλεπα περα απο τα "φαινομενα".

Τοτε τον θεωρουσα ρατσιστη ομως με τα χρονια και την εμπειρια καταλαβα οτι δεν ειναι ρατσισμος αλλα φοβος.

Η μεταπολεμικη Ελλαδα ειχε να αντιμετωπισει πολυ πιο σοβαρα προβληματα και δεν ηταν ευκολο την εποχη που λιμοκτονουσε, να αποκτουσε ταυτοχρονα και κοινωνικη ευαισθησια. Αυτο που ελλειπε ηταν η Παιδεια, ετσι ωστε να μπορουν να αποδεχονται τα "διαφορετικα" ατομα, οποιασδηποτε διαφορετικοτητας. Με το περασμα των δεκαετιων τα πραγματα αλλαξαν, καποιες ταμπελες εφυγαν αλλα δεν παυουν ωστοσο καποιες αλλες να υπαρχουν. Οι καταβολες μας ειναι αυτες που οφειλονται για τους φοβους που κουβαλαμε για το διαφορετικο.

Παιρνω παραδειγμα απο τον εαυτο μου, και ποσο δυσκολο ηταν να αποδεχτω τον αυτισμο του γιου μου, που σαν βομβα "ταραξε τα λιμναζοντα νερα και του δικου μας σπιτιου". Ηταν το απροσμενο, αυτο που για ενα διαστημα ηταν περα απο καθε λογικη, ο κεραυνος που ανετρεψε ολη μας τη κοσμοθεωρια. Και ηταν τοσο δυσκολο να το αποδεχτω γιατι η ιδιαιτερη ευφυια του παραπλανουσε και ερχοταν σε αντιθεση με την ιδιαιτεροτητα του.

Πώς ηταν δυνατον το δικο μου τελειο παιδι να πασχει απο κατι ανιατο; Πώς ηταν δυνατον ενω ηταν τοσο εξυπνο και ικανο σε καποιους τομεις, να ειναι ταυτοχρονα και κοινωνικα αναπηρο;

Οχι, αυτο δεν ηταν κατι που μπορουσα εκεινη τη στιγμη να το αποδεχτω, επρεπε οπωσδηποτε να το κρυψω. Να το κρυψω απο τους αλλους αλλα και απο τον ιδιο μου τον εαυτο. Και τωρα που τα σκεφτομαι ολα αυτα, καταλαβαινω ποσο πολυ η Παιδεια μου με προδωσε, ποσο το σακιδιο που κουβαλαω στη πλατη μου με τους φοβους της προηγουμενης γενιας ερχεται σαν αναποσπαστο γονιδιακο στοιχειο να μου κληρονομησει την ανασφαλεια και την αδυναμια της αποδοχης του διαφορετικου.

Ενιωθα τον φοβο, που πριν απο μερικα χρονια εκδηλωνε ο πατερας μου απεναντι στο μη αποδεκτο. Ειχα ξεφυγει απο τη πραγματικοτητα, πιεζα το παιδι μου να φερεται φυσιολογικα, ενω αυτο δεν μπορουσε, δεν δεχομουν τις εμμονες του, ενω αυτο μεσα απο αυτες βιωνε την ευτυχια της προσωπικης εκφρασης.

Προσπαθησα για ενα διαστημα να του στερησω την προσωπικοτητα του... Kαι το μονο που καταφερα ηταν να τον απομακρυνω και να τον κανω περισσοτερο αντιδραστικο... Εσφαλα...

Και τωρα που μπορω και βλεπω τα πραγματα απο αποσταση, με την ηρεμια που αρμοζει απεναντι σε μια ευαισθητη παιδικη ψυχη, και με τη πειρα που κουβαλαω στο σακιδιο, το λιγοτερο που μπορω να κανω, ειναι... να ζητησω συγνωμη ...Aπο το παιδι μου, για αυτα που δε γνωριζα ,εγω που επρεπε να κατεχω, για αυτα που εκανα οταν δεν επρεπε, και για αυτα που δεν εκανα οταν θα επρεπε να εχω κανει. Και αυτο, οχι ως καταθεση ψυχης, αλλα ως σταση ζωης απεναντι στις αξιες που υποτιθεται οτι πρεσβευω.

Θυμαμαι παλι, οταν ο γιος μου τελειωνε την πρωτη δημοτικου, σκεφτηκα να του αλλαξω σχολειο με τη σκεψη οτι ισως θα ειχε καλυτερη μεταχειριση καπου αλλου.
Οταν οι απαντησεις που επερνα απο διαφορα γειτονικα σχολεια ηταν αρνητικες, απευθυνθηκα σε καποιον ανωτερο στην ιεραρχεια του Yπουργειου Παιδειας με σκοπο να μεσολαβησει για τη μεταφορα του παιδιου. Η απαντηση του ηταν αφοπλιστικη. Μετα απο δικη μου πιεση μου ειπε οτι το παιδι μου θεωρειται "προβλημα" για οποιοδηποτε σχολειο και πως αν μεσολαβουσε αυτος θα ηταν σαν να επαιρνε το προβλημα απο το ενα σχολειο και το μετεφερε σε αλλο και αυτο σιγουρα θα ηταν εις βαρος του παιδιου γιατι ισως να ξεσπουσαν πανω του.

Οσο και αν με εξοργησε η απαντηση του εκεινη τη στιγμη, τωρα πια, αποστασιοποιημενα μπορω να αισθανθω ποσο δικιο ειχε και ποσο πραγματικα ηθελε να με βοηθησει. Εβλεπε περα απο τα "φαινομενα", αφουγκραζοταν τις ανασφαλειες και τους φοβους που κουβαλουμε ολοι μας ως απαραιτητο εφοδιο για την εξελικτικη μας πορεια σε μια κοινωνια χαοτικη .

Δεν ειναι κατι λοιπον που αλλαζει ευκολα, και ακομα περισσοτερο, δεν ειναι κατι που αλλαζει αν μονο ενας προσπαθει. Ο χρονος θα δειξει ποσο συντομα θα αποβαλλουμε ολα αυτα που κρατουν τα ματια μας ερμητικα κλειστα.

Γιατι "σημασια δεν εχει να κοιταμε, αλλα να βλεπουμε αυτο που βρισκεται πισω απο το ειδωλο του καθρεφτη", με τη διαφορα οτι αυτο ειναι αποφαση αυστηρα προσωπικη...

Ματια ερμητικα ανοιχτα...

Και το μπαλακι σε ολους.

Μ.Π.

Friday, June 29, 2007

...καταδικασμενη ...Hello Africa

Το οτι πιστευω οτι δεν ζουμε στην Ευρωπη αλλα καπου στην Αφρικη αυτο ειναι γνωστο (σε μενα τουλαχιστον, βλεπε προηγουμενο ποστ).Αυτο που δεν γνωριζα μεχρι τωρα και τωρα το ανακαλυψα ειναι οτι ζουμε στο πυρηνα του Αφρικανικου αποχωρητηριου .

Ναι ναι ναι,ακριβως εκει ζουμε,και μη μου πειτε πως δεν ειναι ετσι γιατι θα βαλλω τα γελια.Μου θυμιζει η Αθηνα μια κατασκηνωση που πηγα πριν πολλα πολλα χρονια με το σωμα Ελληνων Οδηγων , στον Ολυμπο.Φυσικα πανω στο βουνο τουαλετες δεν ειχαμε.Ο στρατος μας ειχε φτιαξει "τουρκικες τουαλετες", μεγαλες σε βαθος τρυπες μεσα στη γη,που τριγυρω τους ειχαν ενα παραβάν.Δυο φορες τη μερα η ομαδα καθαριοτητας εριχνε μεσα τη τρυπα ασβεστη,....για να μη μυριζει το υπαιθριο WC μας.Μεχρι που καποια στιγμη ...γεμισε και δεν ειχαμε πού να ριξουμε τον ασβεστη.

ΥΓ. μετα το καυσωνα , το καυσαεριο,και τις μεγαλες φωτιες,αυτος που θα αναλαβει να ριξει τον ασβεστη ( τουβλα, τσιμεντα,κλπ) ας σκεφτει καλα τί προκειται να γινει σε λιγα χρονια που θα εχουν καει ολα τα βουνα που μας περιβαλλουν και το χωμα που εχουν με τις πρωτες βροχες αρχισει να κατρακυλαει προς τα κατω.
Θα σφραγισει και αυτη η υπερτουαλετα, οπως τοτε στον Ολυμπο, πριν πολλα πολλα χρονια.

Sunday, June 03, 2007

Africa bambata

Το Αφρικανάκι της ζωής μου

Χθες το απόγευμα πήρα τα παιδιά και τα πήγα σε μια μεγάλη παιδική χαρά της παραλιακής στο ύψος του Καλαμακίου. Τους αρέσει πολύ εκεί.. παιχνίδια πολλά, φουσκωτά επίσης, ακόμη και ηλεκτρικά αυτοκινητάκια. Τα παιδιά έπαιζαν ανέμελα εδώ κι εκεί και εγώ, μη βρίσκοντας άδειο παγκάκι έκατσα σε κάποιο που κάθονταν δυο νεαρές μαμάδες.

Πολύ ευγενικά, με χαιρέτησαν και με ρώτησαν ποσά παιδάκια έχω.

- Τρία, τους απαντώ εγώ.

- Τρία;;;; ρώτησαν με θαυμασμό αυτές.

- Μπράβο, μου είπαν.

Κάπως ετσι ξεκινησε η κουβεντα , συστηθηκαμε και μπηκα και εγω στη συζητηση που ειχαν νωριτερα. Μιλουσαν για καποιες εξ αποστασεως υιοθεσιες παιδιων ,φτωχων Αφρικανικων χωρων και το ποσο πολυ τους ενθουσιαζε η ιδεα,να προσφερεις,να βοηθας, να νιωθεις οτι υπαρχουν ανθρωποι που δεν ειχαν την τυχη με μας και να μη μενεις αμετοχος.

- Ειναι σαν να απλωνεις το χερι σου σε ενα τυφλο για να τον βοηθησεις να περασει το δρομο, λεει η μια.

- Σαν να πηγαινεις στα παιδικα χωρια sos και να προσφερεις δωρα στα ορφανα, λεει η αλλη.

- Πρεπει να το κανεις και εσυ Μαρια,μου ειπαν, μια σχεδον πολυτεκνη μαμα σαν και σενα επιβαλλεται να ειναι ιδιαιτερα ευαισθητοποιημενη.

Τελικα αρχισα να το σκεφτομαι και να εχω τυψεις.Αρχισα να αναρωτιεμαι μηπως ειμαι υπερβολικη που τρεμω για τη σχολικη χρονια που αρχιζει αυριο. Εγω τρεμω για το ποια δασκαλα-ο θα εχει στη ταξη του ο γιος μου, αν θα του φερεται με αξιοπρεπεια, αν θα τον κοροιδευουν και φετος τα αλλα παιδια, αν τελικα θα εγκριθει η παραλληλη στηριξη, αν υπαρχει περιπτωση να τον ξαναχτυπησουν καποια απο τα μεγαλα παιδια, αν η διαφορετικοτητα του του δημιουργισει κοινωνικο προβλημα στο σχολειο φετος, τη στιγμη που καποια αλλα παιδακια στη μακρινη Αφρικη δεν εχουν το δικαιωμα να εχουν τιποτα παρα μονο μια εξ αποστασεως υιοθεσια. Καταφεραν οι δυο κοπελες να με κανουν να αισθανομαι απαισια για τις υπερβολικες μου απαιτησεις.

Καθως οι δυο μαμαδες συνεχισαν τη κουβεντα τους, πλησιασε στο παγκακι ο γιος μου και μου ζητησε νερο.Την ωρα που εψαχνα στη τσαντα μου για το μπουκαλακι το παιδι κουνουσε τα χερακια του και εκανε πηδηματακια χαμογελωντας.

Με το που ειδαν την αντιδραση αυτη του παιδιου, οι δυο ευαισθητες μαμαδες αλλαξαν ολα τα χρωματα του ουρανιου τοξου.

Μου λενε ξαφνικα:

- Περασε η ωρα, πρεπει να φυγουμε. Καλο βραδυ.

- Καλο βραδυ, απανταω και εγω

Πολυ τυπικες μαμαδες, σκεφτηκα. Εχουν προγραμμα με τα παιδια τους, οχι σαν και μενα που τα παω για λιγο στην παιδικη χαρα και δε φευγουμε αν δεν περασουν 2 ωρες. Μπορει παλι να ξεχασαν και το φαγητο στο φουρνο...πολυ πιθανο κι αυτο, σκεφτηκα.

Καπου 20 λεπτα αργοτερα, τα παιδια μου καταιδρωμενα μου ζητησαν παγωτο και ετσι τα πηρα και περπατησαμε προς την εξοδο της παιδικης χαρας. Μιας και ειναι μεγαλος παιδοτοπος, δεν μπορει κανεις να βλεπει ολα τα παγκακια. Καθως περπατουσαμε, πισω απο το ξυλινο καραβι πεφτουμε ξαφνικα πανω στις μαμαδες που συναντησα νωριτερα. Με το που μας ειδαν κατεβασαν τα κεφαλια τους προσποιουμενες οτι διαβαζουν τα εντυπα της υιοθεσιας.

Εκεινη τη στιγμη χωρις να το σκεφτω πολυ, σταματησα ακριβως μπροστα τους και τους ειπα:

- Μη φοβαστε κοριτσια, δεν ειναι σκυλος, δε δαγκωνει, ενα ακομα Αφρικανακι ειναι και αυτο, με τη διαφορα οτι δεν χρειαζεται υιοθεσια...

Γερα, με τσαμπουκα.

Καλη σχολικη χρονια σε ολους.

=======================================

Δεν ξερω γιατι νιωθω την αναγκη να αναδημοσιευσω το κειμενο αυτο τωρα, μαλλον το κανω παρορμητικα, μετα την κινητοποιηση που εγινε για την Αμαλια.Προκειται για αληθινο περιστατικο και πρωτοδημοσιευτικε σε φορουμ που αφορα ατομα με ειδικες αναγκες , τον περασμενο Σεπτεμβρη.
Ισως, ολη αυτη η μαζικη κινητοποιηση και λυπη μου δημιουργει πολλα ερωτηματικα για τη ποιοτητα ,την ποικιλομορφια, την αυθεντικοτητα των συναισθηματων μας.

Δυστυχως η Αμαλια εφυγε. Αν παρολα αυτα η ευαισθησια μας παρεμεινε, φτανει να κοιταξουμε γυρω μας , και θα δουμε ατομα που μονο ενα χαμογελο μας μπορει να τους κανει ευτυχισμενους,...αποδεκτους....ισους με μας , που ειχαμε τη τυχη να λεγομαστε "φυσιολογικοι"



Saturday, June 02, 2007

.....πολυ μοναχικη ,...οταν σε ποναει

μπλα, μπλα μπλα ,.......πολλα σχολια,πολλα ανεβασματα,και στο τελος βγαλαμε ολοι το συμπερασμα οτι την Αμαλια την ενοχλουσε κυριως το φακελακι .

Και μου κανει εντυπωση που η συντριπτικη πλειοψηφια των blogger ασχολειται μονο με αυτο.

Δεν νομισω οτι αν ζουσε τωρα η Αμαλια και ηταν καλα θα την ενοιαζε ποσα φακελακια ειχε δωσει.

Αυτο που προσωπικα με τρομοκρατει ειναι οι συνεχεις λαθος διαγνωσεις.Αυτο ηταν που εκανε την Αμαλια να θελει να καταγγειλει ολους αυτους τους αλμπανηδες.Και το εκανε αφου ειχε περασει τοσα και τοσα ,καταστασεις που δεν μπορουμε να τις διανοηθουμε ,οσο και να προσπαθουμε.

Thursday, May 31, 2007

Saturday, March 24, 2007

Επαναστατικη

ΟΧΙ ...σε οτιδηποτε αλλοιωνει τη μνημη μας και τη συνειδησιακη μας ηρεμια

ΟΧΙ ...στον ρατσισμο

ΟΧΙ ...στη πεινα

ΟΧΙ ...στη χρηση βιας

ΟΧΙ ...στη δηθεν ευαισθησια

ΟΧΙ ...στα ναρκωτικα

ΟΧΙ ...στα μεγαλα συμφεροντα


ΑΧ ...ειναι πολλα τα ΟΧΙ που θελω να γραψω,κουραστηκα ομως,μηπωςνα το αφησω για καποια αλλη φορα;
Αλλωστε, αυριο εχω πολλη δουλεια, να ετοιμασω τα παιδια για τη παρελαση, να ετοιμασω το μπακαλιαρο για την οικογενεια, να θυμηθω να παρω τη καμερα μαζι μου ,να κανω πιστολακι το μαλι,να βαψω τα νυχια, να βγαλω το σκυλο βολτα,...ΑΧ ΤΙ ΕΠΑΘΑ ! χανει η εθνικη Ελλαδος απο τους τουρκους (1-4 ως τωρα)


Α ναι τωρα το θυμηθηκα , αυτο γιορταζουμε αυριο ,αυτο ,που καποια σχεση εχει με τους Τουρκους,


ΧΡΟΝΙΑ ΜΑΣ ΠΟΛΛΑ ΚΑΙ ΓΑΛΑΝΟΛΕΥΚΑ

Sunday, March 11, 2007

Οπως μας παρουσιαζουν η Vodafone και η Coca-cola?

Αλλαγη προτυπων ;;;;;

Νομιζω οτι η μοδα ξεκινησε απο τα διαφορα reality show που χρησιμοποιουσαν για πρωταγωνιστες απλους καθημερινους ανθρωπους.Μια επανασταση στα τηλεοπτικα δρωμενα που κρατησε για αρκετα χρονια(ακομα κραταει αλλα σερνεται).Το ενδιαφερον μεταφερθηκε απο τα μεγαλα ονοματα του χωρου σε απλους ανθρωπους, που γινονταν μεσα σε ελαχιστο χρονικο διαστημα" αναγνωρισιμοι".Το να γινει κανεις ..."διασημος",οσο μπορει βαβαια να θεωρηθει διασημος καποιος που απλως τον χρησιμοποιουν καποιοι για να βγαλουν χρημα, αρχισε να φαινεται ως ευκολα υλοποιησιμη ιδεα.

Πολυπολιτισμικη κοινωνια ;;;;;

Αν προσθεσουμε και το γεγονος οτι οι ..πολιτισμοι μπλεκονται μεταξυ τους ή καλυτερα, η κοινωνια μας αναδιαμορφωνεται ακολουθωντας τη νεα ταξη πραγματων,εχουμε ενα ακομα στοιχειο που δειχνει οτι τα προτυπα αλλαζουν, αρα και η κοινωνια αλλαζει.
Η κοινωνια γινεται περισσοτερο ανθρωποκεντρικη , προσανατολιζεται στην αξια του ατομου , και οχι στη τυποποιηση(ναι καλα ,θα μου πειτε τωρα ,οτι ολα γινονται με απωτερο σκοπο το κερδος και θα εχετε δικιο βεβαια)

Ακραια καιρικα φαινομενα , δραματικες αλλαγες στον πλανητη ;;;;;

Αν βαλουμε τους τυφωνες, το φαινομενο του θερμοκηπιου,τους παγετωνες της βορειας Ευρωπης , και τις υπολοιπες ανωμαλιες που ως σημεια των καιρων παρουσιαζονται,θα παρατηρησουμε ταυτοχρονα οτι δημιουργειται μεγαλο κινημα για τη προστασια του περιβαλλοντος, του πλανητη οχι μονο απο λιγους,καποιες οργανωσεις δηλαδη, αλλα απο ολο και περισσοτερους.Ακομα και στα βραβεια "οσκαρ" οι ...φιρμες πηγαν με οικολογικα αυτοκινητα, προσπαθωντας να περασουν το μηνυμα....
Σιγα σιγα , κατι που αφορουσε λιγους αφορα ολο και περισσοτερους.

Ολα αυτα αλλα και αλλα μου δειχνουν οτι οδηγουμαστε σε μια πιο ανθρωποκεντρικη κοινωνια, που προσπαθει να ειναι ευαισθητη, να αναγνωρισει την αξια του καθενος απο τους πολλους ξεχωριστα.

Και να λοιπον που το μηνυμα το πιασανε τουλαχιστον απο αυτα που εχω δει ,δυο μεγαλες πολυεθνικες και αλλαζουν πορεια .
Πρωτη η Coca-cola εβγαλε διαφημιστικο σποτακι που παιζεται εδω και καιρο και που μας παροτρυνει να δωσουμε ενα "γερο χειροκροτημα"<<...στην Αννα που αφησε τη σχολη της για να παει να ταιζει μαιμουδες>> , και φυσικα τα παραδειγματα που δινει ειναι αρκετα και διαφορετικα , προσπαθωντας να τονισει τη σημαντικοτητα των προσωπικων αποφασεων που ισως ξεφευγουν απο τα προτυπα της εποχης.
Και σκαει μυτη τις τελευταιες μερες και το διαφημιστικο της Vodafone που μας λεει οτι:...<<δεν εχει σημασια αν κανουμε καταδυση στα 130 μετρα ή στα 2 μετρα για να πιασουμε αστεριες για τα παιδακια μας, δεν εχει σημασια αν ειμαστε ο ΣΑΚΗΣ η απλως τραγουδαμε παραφωνα καραοκε για τη παρεα μας,>> γιατι οπως μας τονιζει πολυ ομορφα η αγαπητη κυρια Vodafone ,που μεχρι προσφατα μοστραρε τον ΣΑΚΗ ως προτυπο ανθρωπου που αρμοζει να κυκλοφορει με τα κινητα της,

<< Μικρη ή μεγαλη, καθε στιγμη εχει αξια , Οταν ειναι η δικη σου >>

ΖΗΣΕ ΤΗ ΣΤΙΓΜΗ.

Πρεπει , συμφωνα με τη νεα μοδα να νιωθουμε σημαντικοι για αυτο που ειμαστε και αυτο επιβραβευεται απο τις μεγαλες πολυεθνικες που σιγουρα κοιτουν το πορτοφoλι τους και την επικρατηση τους στο παγκοσμιο στερεωμα.

Αυτη η πλυση εγκεφαλου που γινεται και που ειναι κατευθυνομενη με ενοχλει πολυ, μα παρα πολυ.





Monday, March 05, 2007

...μια κατασταση που περναει κυριως απο τον εγκεφαλο

Δεν θυμαμαι ποτε αρχισα να εχω αποψη γενικοτερα, θυμαμαι ομως που στη παιδικη ηλικια ακομα καταπιεζα τον εαυτο μου καποιες φορες να δεχτει αυτο που η κοινωνια θεωρει σωστο, και λεω καταπιεζα γιατι ηταν το σωστο και μαλλον οχι αυτο που θεωρουσα εγω οτι μου αρμοζει.
Μεγαλωνοντας, στα χρονια της εφηβιας μπηκα σε μια κουλτουριαρικη κατασταση θεωρησης των πραγματων ,αρκετα ψαγμενη για την εποχη εκεινη που μαλλον θα τη χαρακτηριζα τωρα καπως μικρομεγαλη και ιδιαιτερα σοβαρη.
Αργοτερα απεβαλα αυτη τη σοβαροτητα,οταν φοιτητρια πια εζησα καποια χρονια στην Θεσσαλονικη αλλα και το εξωτερικο.Προσαρμοστηκα περισσοτερο στον τοτε in τροπο θεωρησης των πραγματων , αλλα και αυτο παλι ειχε ημερομηνια ληξης.Αυτο που ηταν το κατεστημενο της καθε εποχης με τον καιρο καταλαβα οτι με αφηνει αδιαφορη.
Η ουσια ειναι για μενα αλλου...

... και ειναι τοσο ιδιαιτερη, που καποιες φορες μου δινει την εντυπωση οτι ειναι πολυ μοναχικη.Ειναι υποθεση καθαρα εγκεφαλικη Για ματια...ερμητικα ανοιχτα,για αυτια διχως ταπες,για μυαλα κατασταλαγμενα και ταυτοχρονα γεματα ελπιδα,κρυφη ελπιδα...πως ισως δεν ειμαστε μετρημενοι στα δαχτυλα,ισως ειμαστε αρκετοι

ΥΓ. και να μην ειμαστε αρκετοι , συνεχιζουμε, γερα και με τσαμπουκα

Πού να είχα και περίοδο ( εσύ και τα νεύρα σου )

         HOW TO SURVIVE AUTISM ..........1 Πριν από μερικές μέρες βγήκα με το αυτοκίνητο και τον Παύλο μαζί μου να ψάξω  να βρώ ένα ...